Thursday 23rd November 2017
  • #
  • #
  • #
  • #

 Сахтиҳои зиндагӣ

1.Шавоҳид-ут-танзил ба нақл аз Ҷобир (р): Паёмбар (с) Фотима (а)-ро бо абое аз пўсти шутур дид, ки осиё мекунад. Гиря карду фармуд: Эй Фотима! Ба хотири неъмату ширинии охират, бар талхии дунё сабр кун. Дар ин ҳангом ин оят нозил шуд: «Ба зудӣ Парвардигорат чандон ба ту ато мекунад, ки ту хушнуд мешавӣ».[1]

2.Имом Содиқ (а): Паёмбар (с) назди Фотима (а) омаду дид, ки ҷомаи аз пашми шутур бофташуда бар тан дорад ва машғули осиё кардану шир додани кўдакаш аст. Бо дидани ў дар ин вазъ, ашк аз чашмони Паёмбар (с) ҷорӣ шуду фармуд: Духтари азизам! Бо таҳаммули талхии дунё, ба сўи ширинии охират бишитоб, зеро Худованд ин оятро ба ман нозил кард: «Ба зудӣ Парвардигорат ба ту чандон ато мекунад, ки ту хушнуд мешавӣ».

3.Маноқиби Ибни Шаҳрошўб ба нақл аз Ҷобир (р): Паёмбар (с) Фотима (а)-ро дид, ки танпўше аз ҷулли шутур ба бар дораду ҳамзамон машғули асиёб кардану шир додани кўдакаш аст. Пас, ашк аз чашмони Паёмбар (с) равон гашту фармуд: Духтари азизам! Талхии дунёро таҳаммул кун, то ба ширинии охират бирасӣ.

Фотима (а) гуфт: Эй Паёмбари Худо! Худовандро бар неъматҳояш меситояму ўро бар додаҳояш сипос мегўям.

Пас, Худованд ин оятро фурў фиристод: «Ба зудӣ Парвардигорат ба ту чандон ато мекунад, ки хушнуд мешавӣ».

4.Муснади Ибни Ҳанбал ба нақл аз Анас: Рўзе Билол (р) дар намози субҳ дер кард. Паёмбар (с) ба ў фармуд: Чаро дер кардӣ?

Гуфт: Ба Фотима (а) бархўрдаму дидам, ки машғули осиё кардан асту кўдакаш гиря мекунад. Ба ў гуфтам: Агар мехоҳӣ ман осиё кунам ва ту кўдакро ором кунӣ, ё ман кўдакро ором кунам ва ту осиё намоӣ.

Эшон фармуд: Ман, беҳтар аз ту кўдакамро ором мекунам. Ба ҳамин сабаб дер омадам.

Паёмбар (с) фармуд: Чун ту бар ў раҳм кардӣ, Худо низ бар ту раҳм кунад!

5.Танбеҳ-ул-хавотир: Паёмбар (с) ва мардум дар масҷид мунтазир буданд, ки Билол (р) биёяду азон бигўяд, то ин ки Билол (р) ворид шуд. Паёмбар (с) ба ў фармуд: Чаро дер кардӣ эй Билол!

Гуфт: Ба Фотима (а) бархўрдам, ки осиё мекарду фарзандаш Ҳасанро дар канораш ниҳода буд, дар ҳоле ки кўдак гиря мекард. Ба ў гуфтам: Кадомро бештар дўст медорӣ: фарзандатро ором кунам ё осиё кунам.

Эшон фармуд: Ман беҳтар аз ту фарзандамро ором месозам.

Ман ҳам осиёро гирифтаму машғули орд кардан шудам ва ҳамин сабаби дер омаданам шуд.

Паёмбар (с) фармуд: Бар ў раҳмат овардӣ, раҳмати Худо бар ту бод!

6.Ад-дуруъ-ул-воқия: Фотима (а) бо ридои пашмину кўҳнае, ки дувоздаҳ ҷои он бо барги дарахти хурмо дўхта шуда буд, аз хона берун омад. Салмон (р) вақте эшонро дид, дасташро бар сараш ниҳоду фарёд зад: Во ҳасрато! Қайсару Касро ҷомаҳои сундусу ҳарир мепўшанду духтари Муҳаммад (с) ридои пашмине бар тан дорад, ки дувоздаҳ ҷои он бо барги дарахти хурмо дўхта шудааст!

Вақте Фотима (а) назди Паёмбар (с) расид, гуфт: Эй Паёмбари Худо! Салмон аз ҷомаи ман тааҷҷуб кард. Қасам ба он ки туро ба ҳақ паёмбар кард, панҷ сол аст, ки ман ва Алӣ чизе ҷуз як пўсти гўсфанд надорем, ки дар рўз шутурро бар рўи он алаф медиҳему дар шаб онро бистари худ месозем ва болинамон ҳам чарме аст, ки бо лифи хурмо пур шудааст!

Паёмбар (с) фармуд: Эй Салмон! Зинда бод духтарам Фотима! Шояд, ки дар зумраи саворони пештоз ба сўи биҳишт бошад.

[1] Сураи Зуҳо, 5.

Share



Назари худро бинависед